strzały w Krakowie

 W tym naszym Krakowie było tak spokojnie. Wakacyjna atmosfera nawet w listopadzie. 

Turyści  spacerowali po Rynku ale Krakowianie też umawiali się na kawkę, moje koleżanki mówiły -  chodźmy połazić po rynku. Niektóre mówiły - do miasta, bo mieszkały w Bronowicach. Jest ogromna różnica, gdy się leci przez rynek coś załatwić, gdy się człowiek śpieszy, wtedy nie czuje tego zwolnienia czasu, dopiero gdy wejdzie w tryb wypoczynku, wolnego, spotkania, przyjemności. 

Rynek funkcjonuje całą dobę, nie śpi. Do tej pory był bardzo bezpiecznym miejscem. Aż do dziś, to poczucie bezpieczeństwa się skończyło. Sześć osób straciło życie, wiele osób zostało rannych. 

Ludzie nie dowierzali, myśleli, że to może ćwiczenia, może fajerwerki. Nie byli jeszcze nauczeni, że takie dźwięki oznaczają śmierć, że trzeba się chronić, uciekać. U nas jeszcze nikt się nie bał. Do dziś. 

Zawsze z przyjemnością zabieraliśmy naszych gości na wędrówkę po starym mieście, moja kochana Ania P zakochana w Krakowie  przyjeżdżała ze Szwecji, mieszkała w hoteliku na Jana, z okna pokoju miała widok na Rynek i robiła milion zdjęć. Francuzom podobały się nawet chmury a ich dorosłym dzieciom - dziewczyny w kusych sukienkach, z rozpuszczonymi włosami, że można, że to nie prowokacja tylko zwyczajny letni styl i nikomu to nie przeszkadza. 

A teraz będę każdemu musiała mówić - bądź czujny, bądź uważny.  Tu też strzelają do niewinnych ludzi. 

Coś się skończyło.   

PS. Nie mówią o tym w oficjalnych komunikatach, ale ja napiszę. Ranne zostały również dwa konie.  

w listopadzie

 Dość to dziwne i zaskakujące, bo jak to, serio, w przyszłym miesiącu Boże Narodzenie? Przecież jeszcze pelargonie kwitną, begonie, dziś dopiero posadziliśmy tulipany na czekanie do wiosny.

Prasuję białą mężowską koszulę na jutrzejszą uroczystość. Kwiaty już zamówione. Czarny krawat, czarna sukienka, znów smutek, coraz częściej zanosimy wiązankę na pożegnanie. Ciągle powtarzam - kupujcie kwiaty żywym, noście kwiaty bliskim. Bez kwiatów jest prawie tak samo jak bez miłości. 

Nie mam słów pociechy, czasem jest tak, że można tylko być obok, żadne słowa nie utulą i tylko czas może ukoić smutek. 

 

 

 

widok z okna

  Stoję przy kuchennym oknie i patrzę na drogę i położony za nią park. Liści na drzewach coraz mniej, szukam wzrokiem wiewiórek, które czasem nazywam naszymi, bo przebiegają przez ulicę i widuję je na dachu garażu. Z początku myślałam, że częstują się sikorkowymi orzechami, ale raz odkryłam za doniczką orzechowy magazyn. 

Tym razem na ogołoconym z liści drzewie dostrzegłam czarnego, dużego ptaka. Trzymał coś w dziobie i tłukł o gałąź niczym dzięcioł. Po chwili odfrunął na inną gałąź, bliżej drogi. To, co trzymał w dziobie, wypadło mu na asfalt. Po chwili przejechał samochód a ptak wylądował na chodniku, skoczył na ulicę i dziobał zawzięcie. 

Woda w czajniku zagotowała się, zalałam kawę i odeszłam od okna.  Co jeszcze niezwykłego mi się przytrafi. 

i słów brakuje

 Od paru lat w dzień urodzin dostaję powiadomienie o przesyłce. I kiedy przyjeżdża kurier, mówię zawsze te same słowa - ale ja niczego nie zamawiałam! A kurier zawsze odpowiada - ale nie trzeba płacić, może to prezent? 

I rzeczywiście - to prezent. Od tajemniczego darczyńcy, bez podpisu, bez śladu nadawcy. Zestaw wspaniałych herbat, ale takich naprawdę dobrych, niecodziennych. Kiedyś, gdy jeszcze pracowałam, mówiłam - Boże, ja bym musiała całą niedzielę spędzić w pracy żeby to kupić. Bo wiele rzeczy przeliczałam wtedy na godziny pracy. Teraz też tak myślę - ktoś musiał pracować, kupić, wysłać i jeszcze pamiętać, że ja mam dziś właśnie urodziny. 

Czuję radość a przede wszystkim wielką wdzięczność, to jest tak niezwykłe, niespotykane, uśmiecham się i powtarzam - ludzie są dobrzy. Najserdeczniej dziękuję. 

Zaraz ktoś zapyta skąd ktoś ma mój adres i telefon. Od początku blogowania prowadziłam blog otwarty, było tak wiele różnych akcji, konkursy, zbiórki, spotkania a nawet zupełnie nieznane mi osoby zapraszałam do domu. Teraz z powody choroby wycofałam się ale i tak dzięki blogowaniu poznałam mnóstwo wspaniałych ludzi. 

Żółta Koszula

 

Chodziłyśmy najczęściej we dwie, wiadomo, nieszczęścia chodzą parami.  We wsi była obrzydliwa knajpa dla pijaków, tam żadna dziewczyna nie odważyła się wejść za nic w świecie.  Czasem musiały wchodzić tam mężatki aby wreszcie chłopa, który nie znał umiaru wyciągnąć do domu. Niektóre miały szczęście bo pijak leżał za knajpą pod jabłonią i wystarczyło go szturchać do skutku, aż wstał i powlókł się dalej. Takie to szczęście.

Jak wiecie, ja do knajpy wchodziłam ale od zaplecza, bo miałam tam trzy razy w tygodniu zajęcia praktycznej nauki zawodu i sceny z życia pijaków oglądałam przez okienko do wydawania potraw albo od strony zmywaka. Jak się wpisze tu w lupkę „praktyki” albo „knajpa” to można poczytać o tym co się tam wyczyniało.

Drugim lokalem do spotkań towarzyskich był Klub Rolnika.  Tam spotykała się młodzież. Uczący się nie mieli w tygodniu czasu ale w soboty klub był pełen. W tygodniu też był czynny, ale przychodziło niewiele osób aby grać w karty. Tam nauczyłam się grać w kanastę i w remika. Raz czy dwa ambitnie robiliśmy jakiś projekt kulturalny, przedstawialiśmy kawałek „Balladyny” ale generalnie nie brałam w tej działalności udziału bo nie miałam czasu. Trzy dni nauki, trzy dni praktyki – taki tydzień. Pomoc na gospodarstwie, dojazdy do szkoły. Dwie młodsze siostry które wiecznie trzeba było pilnować albo pomagać im w nauce. Już wolałam drzewo rżnąć. Piłą moje-twoje. Ciekawe która pierwsza zadzwoni śmiertelnie obrażona.

Miało być o koledze nazywanym Żółta Koszula. Miał na imię Marian albo może Jasiu, nie pamiętam. To był taki spokojny, poukładany chłopak. Nie pochodził z naszej wsi, ale był taki czas, że można go było spotkać i w klubie, i na przystanku, i w autobusie. Tak się jakoś kręcił koło nas i nie wiadomo było o co mu chodzi. Nawet były o to kłótnie bo każda się go wypierała ale miło było mieć go za kolegę.

Przezwisko dostał przez kelnerkę, która widząc go,  wrzasnęła przez knajpiane okienko – żółta koszula uderza do praktykantki! Chłopak dość często nosił charakterystyczną żółtą koszulę. I potem już zawsze mówili na niego Żółta Koszula.

Wreszcie po kilkumiesięcznych podchodach przyszedł w niedzielne popołudnie do naszego domu. Nie wiedział co czyni. Po prostu przyszedł i stanął przy drzwiach.  Dziadek Fabian, człowiek niesłychanie życzliwy ale bezpośredni – zapytał go wprost – do kogoś ty człowiecze przyszedł? Nie wiedział albo nie chciał powiedzieć.

 W domu, nie licząc rodziców, babci  i tych małych, byłam ja i siostra, i zgodnym chórem zawołałyśmy – na pewno nie do mnie. Po czym złapałyśmy z gwoździa w futrynie  kurtki i w nogi. A Żółta Koszula za nami. Tłumaczył się, że był w okolicy i wstąpił wiedząc, że tu mieszkamy. Na herbatkę wpadł.

 I tak się bujał jeszcze jakiś czas bez szans ale i bez deklaracji, ale co to był za miły i uczynny chłopak. Do dziś nie wiemy, o co mu chodziło.

pogadajmy o chłopakach

 

Dość często rozmawiamy z siostrą przez telefon i pilnuję,  aby nasze rozmowy nie były smutne. Nie znaczy to przecież, że cały czas gadamy o głupotach.  Zdarza się nam w tych rozmowach smutek, niepewność, bezradność, różnie bywa i dlatego zawsze na koniec zarządzam – pogadajmy o chłopakach bo to zawsze miły temat!

Siostra ma bardzo dobre zdanie o chłopakach z młodości, ponoć byli przystojni, wysportowani i szarmanccy. Szli do wojska chłopcy a wracali mężczyźni.

No kurde, ja jestem młodsza o sześć lat i mieszkałam w tej samej miejscowości w tym samym domu  a znałam samych jąkających kurdupli! I żaden z nich nie był w wojsku!

Musiałam tę rozmowę przeanalizować i chyba wiem co się stało. Ja wyjechałam stamtąd mając siedemnaście lat więc tych przystojniaków po wojsku nie mogłam znać bo byli dla mnie zwyczajnie za starzy.

Takie wspominki są pełne śmiechu. A pamiętasz tego Leszka, albo tego Cześka, a jak miał na imię ten w żółtej koszuli. Trzeba go było nie przezywać "Żółta koszula" to byś wiedziała. A do kogo on chodził? No do mnie na pewno nie. Tak, może do babci, nie wypieraj się bo nawet nie wiadomo czy on jeszcze żyje. Poszukamy. Tak, wklep sobie "żółta koszula" na pewno znajdziesz. 

Chłopaki przychodzili do dziewczyn do domu.  Zazwyczaj we dwóch, pewnie z powodu nieśmiałości albo dla bezpieczeństwa. Przysięgam, tak było! Siedzieli dość długo a potem wracali do domu dość daleko, po drodze mogli dostać wpierdol od wioskowych.

Trochę namotałam ale tu przecież średnia wieku jest poważna więc wiecie o co chodzi.

Taak, wkrótce będzie kolejny opis obyczajów według Klarki Mrozek czyli realizm baśniowy. I niech mi nikt nie mówi, że tak nie było .

stare a głupie (albo nie)

 Tak mniej więcej od czterdziestki muszę pilnować wagi. Nie że mi ktoś kradnie urządzenie, nie. Chodzi o to, że co jakiś czas odzież moja staje się ciasna, gęba okrągła a staniki nie chcą się dopinać. Dlatego rzucam jedzenie i po jakimś czasie wracam do formy plus parę kilo. I tak się zbiera. Najpierw ważyłam chyba ze trzy kilo zaledwie ale to było zaraz po urodzeniu. Optymalnie lubiłam mieć tak 55 kg i  tak trzymałam ze dwadzieścia lat aż  rzuciłam palenie i zaczęłam jeść. Nie skończyło się to dobrze choć palenie rzuciłam skutecznie raz na zawsze a jedzenia nigdy, bo jednak trzeba jeść żeby żyć. Ale zawsze jakoś udawało mi się bujać między trzema rozmiarami odzieży. 

Niedawno koleżanka napisała mi bardzo osobiste zdanie - wiesz, kiedy mój mąż zachorował na nowotwór, modliłam się, targowałam się z Bogiem że mogę być gruba i brzydka byle on wyzdrowiał.  I wyzdrowiał. 

No, czy ludzie nie są zdesperowani? 

A ja miałam dość. Bo praca ciężka jak diabli, ja nie miałam sił, po godzinie czułam się wyczerpana, głowa bolała mnie bezustannie a oprócz głowy ramię tak, że płakałam z bólu  i żebrałam o przeciwbólowe leki. Dostałam antydepresanty i sterydy w ramię, pisałam tu o tym. Wreszcie ogłuchłam.  

Przytyłam przez rok dziesięć kilo. Po radioterapii brałam sterydy, miałam kłopoty z zębami i jelitami ale i tak tyłam. Kolejne dziesięć.  I co z tego. Nie zależało mi. Popłaciłam rachunki na pół roku do przodu, rozdałam osobiste rzeczy na pamiątkę, wiecie, każdy ma jakieś drobiazgi które są coś warte. Po prostu myślałam, że wkrótce umrę to po co się będę odchudzać. To jadłam wszystko, wagę wsunęłam pod komodę a w szafie królowały dresy. 

Nie chciało mi się żyć z tą bolącą bezustannie głową, wkurzało mnie lekceważące - przecież ten guz niezłośliwy. Inni mają gorzej. Jasne, sami eksperci od nerwiaków. 

W tym roku w maju jakoś się ogarnęłam. No bo tak - nie umarłam ale zrobiłam się wielka i mało energiczna, to jest dobre określenie bo ja zawsze byłam pracowita, lubiłam szybko coś robić a teraz jak procesja na Boże Ciało, ledwo łaziłam.  I jeszcze wstyd u lekarza, bo jak się można tak zapuścić.

Zawzięłam się i chudnę bez dietetyczki. Bo byłam u dietetyczki ale ona nie wzięła pod uwagę moich chorób, np. jak mówię że mnie żołądek boli po czymś to przecież nie zmyślam.   Wiem co mi szkodzi i tego unikam. Łatwo nie jest ale uważam, że dobrze sobie radzę. Chudnę średnio pół kg na tydzień, 2 kg na miesiąc. Już się ruszam energiczniej, zrzuciłam ponad 10 kg i nie zamierzam na tym poprzestać. 

Czasem śni mi się ciastkarnia, za szybą wielkie, różowe, puchate ciastka a ja stoję w kolejce, ale nawet we śnie wiem, że nie mogę ich jeść. Z papierosami też tak miałam, śniły mi się. I z facetami też, śnią mi się czasem ale wiem, że jestem mężatką i nic z tego. Kurde, no, czy ja muszę być taka zawzięta. 

 

 

jesień

 Parafrazując poetę -

Kochaj, kochaj ludzi, może jeszcze zdążysz. 

wolność

 Uwielbiam wracać sama ze szkoły. Mogę wstąpić do "żabki" ale nie muszę, mogę iść na plac zabaw, ale nie muszę. Czuję się wolna. 

                               Uczennica 3 kl 

Przez całe popołudnie zastanawiam się, czym jest dla mnie wolność. Kiedy czułam się wolna. 

A Ty?

emeryci

 Nie bardzo lubię zakupy we dwoje. Generalnie nie bardzo lubię robić jakiekolwiek zaopatrzenie, dlatego chodzę w jednych butach kilka lat a meble i sprzęt wymieniam jak się zepsują na amen. Zakupy przez internet owszem, robię, i ma to sens, na przykład w rossmanie - sklep jest niedaleko więc kupuję w aplikacji wszystko czego potrzebuję i odbieram w sklepie. 

Mąż handel uwielbia i łaziłby po sklepach od rana do wieczora. Przystaje przy półkach, ogląda, bierze do ręki, odkłada, a ja stoję w przejściu z wózkiem i czekam. Cierpliwie albo nie. Kupuje trzy opakowania makaronu bo jest promocja albo worki do odkurzacza, którego nie mamy od wielu lat. Napala się na czarne kabiny prysznicowe i już  by wyrzucał starą, poczciwą wannę. A ja tak stoję z tym wózkiem bo przyjechaliśmy po wrzosy i szukam taniego pobytu w Rabce bo skoro on będzie robił remont łazienki to ja muszę uciekać z domu.  Na szczęście na wrzosach się skończyło. 

Ale jeść trzeba więc żeby się nie kłócić (nie taka mąka, nie te ogórki, co ja zrobię z tego mięsa, co z tego że było na promocji) to raz w tygodniu jedziemy do większego sklepu. Mój guz jest stabilny więc ogarniam życie i nawet, jak dawniej, rozglądam się wokół nie tylko "ser, coś dla psa, te małe grahamki, nawilżany papier i nie bierz tu pomidorów bo są jak korpiele". 

Przed południem sklepy są pełne takich ludzi jak my. Starsze pary, podobne do siebie. Często mają podobne sylwetki, bo przecież wspólny stół. Jedno wybiera produkty, drugie czeka przy wózku. Czasem na siebie syczą. Ona ma często smutną twarz a on nosi na twarzy złość. Ona farbuje włosy, on siwy. W wózku jedzenie dla ludzi i zwierząt. Na parkingu starszy samochód. 

Czy te związki naprawdę są zgodne i szczęśliwe tak jak obiecywali 30, 40, 50 lat temu? Jesień ma być krótka tego roku, a potem długa, mroźna zima. 

Przesyłam pozdrowienia. Klarka.