a jak tam było naprawdę..

 

Monika czekała na Piotrka w hotelowym pokoju. Lubiła te spotkania. Miejsce było trochę oddalone od centrum miasta, parking zawsze dostępny i bezpłatny, pokoje czyste a recepcja całodobowa. I dyskretna. To było dość ważne, bo Piotrek nie miał jeszcze rozwodu. Nie naciskała ale jednak byli ze sobą już dwa lata i status tej drugiej trochę jej doskwierał.

Był środek tygodnia, rozpoczęła się doba hotelowa i słychać było z korytarza turkot walizek. Kwaterowała się jakaś większa grupa gości. Potem wszystko ucichło. Piotrek przysłał wiadomość – jestem na parkingu – i po chwili już pukał do drzwi.

Przyniósł szampana i truskawki. Włożył butelkę do lodówki i rozglądał się po pokoju zastanawiając się jak umyć owoce. Monika wzięła od niego foliową torebkę i poszła do łazienki. Położyła torebkę w umywalce, odkręciła zimną wodę kierując strumień na owoce. Przegarnęła je ręką i nagle dostrzegła błyszczący przedmiot.

Piotrek! Cóż ty wymyśliłeś – zawołała, trzymając w palcach złoty pierścionek. O co ci chodzi? – zapytał, a w jego głosie słychać było zdziwienie. Nie wiem, nie pytaj, nie przyznaję się – stwierdził.

Ona oczywiście mu nie uwierzyła. Rozumiała, że na zaręczynowy jest za wcześnie ale to mogła być obietnica, bo jednak pierścionek jest symbolem, to nie łańcuszek, nie bransoletka.

Rozstali się jak zawsze koło jedenastej, gdy hotel zasypiał. Wyszli razem, na parkingu przytulił ją ostatni raz, ona wymownie spojrzała na swoją dłoń z nową ozdobą i uśmiechając się powiedziała – jest śliczny.

Piotrek nie powiedział nic.

Upłynęły dwa tygodnie i Monika zdążyła pokazać drobiazg na palcu wielu osobom. Koleżankom w pracy, siostrze, kuzynce. To jednak coś z tego związku będzie – mówiły.  Aż któregoś przeglądała lokalne wiadomości gdy nagle zatrzymała się przed ogłoszeniem. Dziewczyna sprzedająca przed marketem truskawki zgubiła pierścionek, prawdopodobnie wpadł do torebki gdy ważyła owoce. Bardzo prosi znalazcę o zwrot, to ważna pamiątka. Spojrzała na rękę, na zdjęcie z ogłoszenia. Taki sam.

Co zrobić, co zrobić.

wakacje

 Hania naznosiła na trawnik pod czereśnią stertę  poduszek, kołder i kocyków i zrobiła legowisko, na którym można leżeć i czytać książki albo grać w planszówki albo bawić się z psem albo robić fikołki i gwiazdę albo leżeć i się nudzić.

Wakacje. Jaki to dobry czas. Dziecko ma prawo do nudy, wcale nie trzeba dziecku organizować zajęć, niech się kokosi, wymyśla zajęcia albo niech nie robi nic.

Wakacje. Dla mnie, gdy byłam dzieckiem, były to szczególne miesiące. Niekoniecznie dobre. Niekończąca się paląco pilna robota w polu. Plewienie ziemniaków, przewracanie i grabienie siana, zbieranie borówek, żniwa i młocka. Miałam wybór – mogłam iść w pole albo bawić młodsze rodzeństwo. Nigdy nie wpadłam na to, by się zbuntować i powiedzieć, że to nie są moje dzieci. Może się bałam a może miałam wpojone poczucie obowiązku. 

W te dnie długie i jasne był też czas na czytanie książek, na chlapanie się w strumyku, wspinanie się na owocowe drzewa w poszukiwaniu pierwszych jabłek i śliwek. Było kokoszenie się na kocyku, opowiadanie niesamowitych historii, straszenie się i popisywanie gimnastyką - która zrobi gwiazdę a która mostek ze stania.  Czas pierogów z borówkami, młodych ziemniaków z kwaśnym mlekiem, chleba ze śmietaną.

Na wrzesień czekałam z niecierpliwością, wrzesień to była szkoła, słowo lepsze niż wakacje.

 

piękna Jodłówka Tuchowska

 

Pokolorowane zdjęcia sprzed sześćdziesięciu lat. Na tym pierwszym fotografującemu udało się uchwycić krajobraz ówczesnej Jodłówki. Wzgórza, poletka wydarte z lasu, podzielone na niewielkie zagony. Dla mieszkańców lato było czasem wytężonej pracy, dla przyjezdnych wypoczynkiem. Bardziej pamiętam wieś z tych zdjęć niż współczesną ale zapewniam, jest tam przepięknie. Niebo niesamowicie wygwieżdżone, noce pełne odgłosów leśnych zwierząt, dzień pachnący poziomkami, storczyki na polanach, umykające spod nóg jaszczurki. 

I łyżka dziegciu w tej beczce miodu - tubylcy zaśmiecający jeden z najpiękniejszych zakątków, walająca się koło ścieżki w lesie sterta puszek, butelek, niedopałków. Nie wstydzą się, siedzą tam, piją, zostawiając za sobą śmietnik. Nie ma na nich sposobu. 

Czar Rabki i inne zdarzenia (zderzenia)

 

Jestem cierpliwa. Wytrzymuję i nic nie mówię w sytuacjach, gdzie warto by było kimś potrząsnąć. Albo kopnąć w dupę. Tak, zdanie wcześniej chwalisz się cierpliwością.

Dziś był dzień gorący i duszny, poszłam na spacer po śniadaniu ale o jedenastej poczułam, że muszę odpocząć i napić się wody bo zemdleję. Przypomniałam sobie, że niedaleko jest duży sklep, tam powinna być klimatyzacja i tam najszybciej się ochłodzę. Duży nieduży, klimatyzacja jest, przejścia między stoiskami całkiem przyzwoite. Spaceruję. Wybieram wodę i jogurt na kolację. I nagle na stoisku z owocami widzę dwie czy trzy kuracjuszki. Kuracjuszki od Rabczanek odróżniam bez pudła. Te pierwsze ubierają się w za małe bluzeczki i spodnie 3/4, mają przeważnie zrobione paznokcie i ufarbowane włosy, noszą sportowe buty i spacerują po dwie albo po trzy. Do mniej więcej jedenastej rano żadnej kuracjuszki nie uświadczysz na mieście bo mają zabiegi.  Wiek 70+.

A te stały, a raczej schylały się nad czymś. Zaciekawiona podeszłam. Nosz kurwamać co za wstrętne babsztyle! Grzebały pazurami w koszykach z truskawkami i wybierały co ładniejsze. Wokół poniewierały się owoce, koszyki były postawione byle jak na pomidorach, na cebuli, gdzie popadnie.

Miałam huknąć ale nie huknęłam bo od tego jest obsługa. Niech france grzebią jak mogą. Jak by nie mogły to by nie grzebały.

Wieczorem poszłam posłuchać koncertu. Przez gópiguza siedzę na zewnątrz, gdzie nie ma nagłośnienia, bardziej zależało mi na obejrzeniu kostiumów uczestników, to był koncert piosenek Fogga. Siadałam więc koło fontanny i robiłam zdjęcia, ale wkrótce zrobiło się tłoczno i obok mnie usiadły kuracjuszki. Mówiły sobie wzajemnie komplementy – jak ładnie wyglądają, i zgadywały, z którego są rocznika, i takie były dla siebie miłe. A ja słuchałam jednym uchem bo drugie mam zniszczone, ale panie siedziały po mojej prawej zdrowej stronie, nie krępowały się zupełnie i gadały jakby mnie nie było.

Alejką szły panie w sukniach z epoki, w perłach, w bucikach zapinanych na ozdobne sprzączki. Szły pod rękę z panami we frakach, w cylindrach. Przekapitalny pomysł z tym projektem, brawo Rabka.

Szedł też zwyczajnie ubrany pan, w szortach i w sportowych butach. Prowadził za rękę kobietę w średnim wieku, pani miała trochę porażoną buzię i kolebała się podobnie jak ja. Musiała mieć jakieś poważne neurologiczne problemy, to było od razu widać.

Kiedy przeszli, kuracjuszki z ławki skomentowały – to od nas, widuję ich na stołówce. Zobacz, on jeszcze całkiem facet, tyle że ma brzuch,  a ona taka do niczego. Nie taka stara bo widziałam pesel, jeszcze nie emerytka. I dalej popłynęły z ocenianiem wyglądu tej pani.

Uwierzcie, ścisnęło mnie w gardle i łzy mi same popłynęły.

Mnie pewnie też tak ludzie oceniają.

Ale zaraz mi przeszło, wstałam i poszłam, ale myślałam o tym całą drogę. Myślałam – czemu nie złapałam jednej i drugiej za paskudne łby i nie trzasnęłam nimi o siebie.

pod jaśminami

 

Przy fontannie ze słoniami należy iść prosto w górę, uliczka prowadzi do parku choć w zasadzie tu już jest park. To jest pierwsza knajpka po lewej stronie. Nie pamiętam jak się nazywa. Obok niej stoją dwie ławki prawie całkiem zarośnięte jaśminem, który właśnie kwitnie. Knajpka mogłaby się nazywać Jaśminowa, ale tylko dla szczególnych osób. Na zewnątrz wystawiona jest tablica z zabawnym napisem – kawa 5 zł. Jeszcze jest coś napisane o ciastkach ale unikam wzrokiem takich informacji. Porzuciłam słodycze kilka tygodni temu. Łatwo nie było ale ja już tyle przyjemnych rzeczy w życiu musiałam porzucić. Nie wszystkie były legalne, to jasne. Niebo nad Rabką było w tym dniu niezrównoważone emocjonalnie. Raz jaśniało błękitem a za chwilę zaciągało się czarnymi jak mój charakter chmurami.

Właśnie lunęło i dlatego weszłam do tej knajpki.

Południe. Dziady kalwaryjskie jeszcze na zabiegach albo drzemią czekając na obiad. Nie wiem czy muszę pisać dlaczego tak brzydko nazywam niektórych mężczyzn. Zagadką dla mnie jest styl życia i bycia emerytów w sanatorium. Jedni pozbawieni matkowania żony snują się zapominając o myciu i zmianie bielizny, inni mając za dużo czasu a żonę daleko wyobrażają sobie, że są królami życia i podrywają kelnerki, rehabilitantki i co ładniejsze pokojowe. Jest jeszcze jedna kategoria – przyjeżdżają się rehabilitować, zawzięcie ćwiczą i w pokoju przebywają jak najmniej.

O paniach pisałam już nieraz, i to surowo, a odkąd zgrubłam i zbrzydłam to się zaliczam do niewidzialnej kategorii. Ale hola hola, ja nie jestem teraz w sanatorium, ja jestem w hotelu! Nikt mnie na zabiegi nie pogania, nikt mi zupy w wazie pod nos nie podstawia. Robię co mi się żywnie podoba, czyli przeważnie nic. Od trzech dni nikt nie sprzątał mojego pokoju to może się za sprzątanie wezmę.

Knajpka przytulna. Wchodzisz a tam fotele, bar, a za barem śliczna dziewczyna, za nią półki pełne płynów czyniących świat łagodniejszym.

Ach, przypomniała mi się pewna randka w piwnicy. Nie żebym zapraszała kogoś do noszenia węgla albo sprzątania półek na przetwory, nie o to chodzi. W krakowskich kamienicach kryją się w podziemiach kawiarnie, puby, knajpy, lokale, mordownie i kawiarenki, na na na kawiarenki..

Uspokój się Klarka. A właśnie że nie, to nie ja, to gópigus.

To było dość dawno i nie wiem zupełnie skąd te skojarzenia. Pewnie nastrojowe światło, pewnie tak. Wchodzisz w samo południe do pomieszczenia a tam półmrok, plumkanie muzyki, inny świat. Ale wtedy było inaczej! Wtedy byłam umówiona z człowiekiem którego nigdy w życiu nie widziałam na oczy. Dlaczego w piwnicy? Nie byłam wtedy taka stara i gruba jak Barbakan ale od tego człowieka byłam znacznie starsza. Napisał mi, że ma 25 lat. A w piwnicy wiadomo, półmrok, świece, wiecie jak świece dodają łagodności rysom.

Schody prowadziły w dół, robiło się coraz chłodniej. Miałam na sobie cienki sweterek. Od tamtej pory zawsze pilnowałam, aby pod taki typ ubrania wkładać kryjący biustonosz. Ale przecież był półmrok. Usiadłam przy stoliku i patrzyłam na surowe mury pomieszczenia, drewniane stemple i bar. Nie czekałam długo. Przyszedł. Niósł jedną różę. Miał długie, ciemne, kręcone włosy, ciemną cerę i olśniewający uśmiech.  Ubrany był w ramoneskę i dżinsy.

Na pewno nie miał 25 lat. Mój syn miał 25 lat więc wiedziałam jak wyglądają faceci w tym wieku. To nie był facet, raczej chłopiec.

Zamówił piwo, więc nie był nieletni.

Siedzieliśmy w tej piwnicy ze dwie godziny rozmawiając o wszystkim i należało podjąć decyzję – wychodzimy stąd i żegnamy się czy zmieniamy miejscówkę.  Wyszliśmy na zalaną słońcem ulicę i poszliśmy w kierunku Plant. Pięćdziesiąt metrów albo mniej, tam jest przystanek, z którego odjeżdżał mój tramwaj. Ósemka nadjechała prawie natychmiast, powiedzieliśmy sobie do zobaczenia, do następnego razu, miło cię było poznać, jesteś autentyczna, nie ściemniasz. To się rzadko zdarza. Tak, wiem.

Ta znajomość przetrwała do dziś. Poznałam też jego chłopaka, jest tak samo sympatyczny i zabawny.  

Ale miało być o knajpce pod jaśminami. To jutro albo kiedyś. 

długi dzień a sił mało

 

Nie wiem jeszcze czy polecać ten hotel czy przeciwnie, na razie porównuję. Dotychczas jeździłam do sanatorium ale zasady panujące w hotelach z grubsza znam. Tu jest trzy gwiazdki. Ja czwarta.  W sanatorium zawsze było dużo personelu, wszystkiego pilnowali, głównie żeby nie ruszać i nie zepsuć. Na posiłki należało przychodzić na konkretną godzinę bo pięć po już nie było co do gęby włożyć stołówka pracowała na zmiany.

No i co. Ja jestem trochę wycofana z powodu gópiguza a trochę zacofana z powodu nieśmiałości i wychowania „nie rusz bo zepsujesz”. W sanatorium były rehabilitantki, włączały urządzenia, pilnowały, sprawdzały, czasem poganiały i pokazywały, kto rządzi.  A tu traktuje się ludzi jak dorosłych, czyli – tam są ręczniki, tu jest sauna, tam jakuzzi, tu przyrządy do ćwiczeń itd. I na tym koniec. Właściwie do końca daleko.

Poszłam ja wczoraj do tej piwnicy do jakuzzi. Długo rozważałam, czy iść w szlafroku czy tam się przebierać. Poszłam w szlafroku. Pora obiadowa, musiałam przeparadować koło restauracji, super. Ręcznik wzięłam, prysznic wzięłam, tzn nie że urwałam i wzięłam, umyłam się.  Wlazłam do wody. I teraz tak – jak się to włącza? Ponaciskałam wszystko co się dało oprócz podświetlania, tyle się domyślałam. Wybór był prosty – naciskać albo wyłazić z wody i iść do recepcji spytać jak to działa. Pora obiadowa, przypominam. Wszystko ruszyło super. Mój ukochany relaks. Potem jeszcze tylko wrócić w tym szlafroku i klapkach na drugie piętro. W biały dzień, pora obiadowa, restauracja ogólnodostępna. Żebym to jeszcze była zgrabna i powabna albo coś. No trudno. Mówiłam że raz się żyje a potem się straszy. Myliłam się, można straszyć za życia.

 Przed wieczorkiem pomyślałam sobie, że pójdę na masujący fotel. Stoi przy wejściu do SPA, nic tylko siadać i korzystać. To siadłam. Nie miałam okularów więc nie widziałam ustawień na pilocie. No ale każdy pilot ma taki sam start to nie ma się co stresować. Cyk. Zobaczyłam też strzałki i pomyślałam, że tymi strzałkami reguluje się intensywność masażu. Myliłam się. To było ustawienie fotela. Wywaliłam się jak długa i leżałam taka nieporajdana aż wróciłam tymi strzałkami do pozycji siedzącej a potem to już było normalnie. Jakby mnie kto kijem tłukł po plecach.

O innych przyjemnościach napiszę wkrótce.

znów o tej Mikulinie

 Dowcip stary, ale mnie zawsze śmieszy. 

Mój chłop ma za nic napominania i kiedy tylko wychodzi poza teren wsi, radośnie puszcza Mikulinę na łąki a ta hasa hyc hyc jak kangur. Zanim podniesiecie alarm, że ucieknie, zagryzie zające, ptaki i co mniejsze dziki   to proszę, darujcie sobie, mojemu chłopu i tak nie da się nic powiedzieć bo on jest z Podlasia. Więc wszystko wie najlepiej. 

A teraz Mikulina zachowuje się jak wartownik a ja się czuję jak więzień. Z kotami było inaczej - kot na widok walizki kładł się do walizki i to był znak, że rozumie, mogę sobie jechać gdzie chcę a on będzie czekać. Skoro go nie chcę zabrać mimo że się spakował. Wpakował? Sama nie wiem jak to nazwać. 

 Mikulina dotychczas nigdy nie doświadczyła rozstania ze mną, dwa lata nie ruszałam się z domu, tyle co na parę godzin i z powrotem.  Teraz zamierzam wyjechać na parę dni ale pytanie - skąd ona wie o moim wyjeździe? Słyszy i rozumie? Zamieszania nie ma bo i wyjazd niedaleki. Ale Mikusia nie odstępuje mnie na krok, aż stało się to męczące bo trzeci dzień bezustannie potykam się o psa. Mam taki fotel przy biurku i ona wbija się między fotel i szafkę i siedzi przy mnie cały czas a kiedy wstaję, idzie za mną tam dokąd i ja idę. 

Ciekawa jestem co to będzie za powitanie. 

przemoknięte serca

 

Czuję się trochę opuszczona ale to pewnie z powodu pogrzebu, kiedy kolejny raz uświadomiłam sobie, jaki to dotkliwy ból, gdy ktoś odchodzi na zawsze. Ksiądz mówił, że najważniejsza jest miłość, i życzył wszystkim, aby tej miłości nikomu nie brakło. Deszcz jak w oklepanym motywie powieści mieszał się ze łzami. Jeśli w zimny dzień w środku tygodnia przychodzi pożegnać kogoś tłum ludzi nie zważając na lejącą się z nieba wodę to jest to ważne.  Dość to przewrotne, ale na tej uroczystości doświadczyłam czegoś niezwykłego, poczułam się spokojniejsza. Warto oczywiście żyć, ale jeśli przyjdzie mój czas, to nic wielkiego się nie stanie.  Życie się kończy, a miłość zostaje. 

dzień za dniem

 

Wkurzam się. I nie tylko na siebie. Kupiłam płytki na podłogę do kuchni a na drugi dzień dostałam maila, że płytek nie ma a pieniądze mi odeślą. Tylko nie napisali kiedy. Remont startuje za trzy dni. Róże na uspokojenie nerwów. 

wiem, że jesteś tam

 

Tego numeru nie miałam w książce. Wyświetliła mi się wiadomość z niewiarygodną, tragiczną treścią i  pomyślałam, że ktoś się pomylił ale trzeba to  sprawdzić. W ten sposób o kilka minut odsunął się ten moment, gdy na gardle zaciska się obręcz i nie można złapać oddechu, wraca dopiero wraz z niepohamowanym płaczem.

Najpierw miałyśmy dla siebie dużo czasu. Dom przy domu, ten sam autobus, ta sama droga do pracy. Radosna, uczynna, pracowita dziewczyna lubiła spędzać czas w moim domu a ja szybko przykleiłam się do jej rodziny. Nikogo tu nie znałam i nie było mi lekko. Poznawałam tutejszą społeczność prze jej pryzmat. Zmiana pracy dotknęła nas obie, ale co z tego, nie my jedne. Stałyśmy potem ramię w ramię na Kleparzu – wypisz-wymaluj – przekupki. Więcej gadania jak handlu.

Miałyśmy tyle tajemnic. Tyle wieczorów pełnych śmiechu, tyle zmartwień i pocieszeń. Nawet ciuchy sobie pożyczałyśmy. Tańczyłam na jej weselu do rana, do białego rana, a rano wracałam do domu niosąc w rękach szpilki i śpiewając na cały głos „Przeżyj to sam”.

A potem poszłyśmy obydwie do szkoły aż na trzy lata. Lata radości, śmiechu, powrotu młodości. Miałyśmy najlepsze oceny, a jakże! Cudowny czas. Byłyśmy nierozłączne jak dziewczynki z podstawówki, ludzie mylili nasze imiona. Jadąc na obronę dyplomu przeżyłyśmy czołowe zderzenie, obsypane szkłem martwiłyśmy się nie o życie i zdrowie tylko o ten nieszczęsny egzamin.

Zawsze była po mojej stronie. Wiecie jakie to jest cudowne mieć kogoś takiego? Zawsze wiedziałam, że gdy będę w potrzebie, mogę prosić o wsparcie, zawsze. To nie miało znaczenia, że nasze drogi w końcu się rozeszły bo świat się o nas upominał. Wiedziałam, że jest i nic się między nami nie zmieniło.

Pewnego razu doznałyśmy krzywdy od jednej wiedźmy.  Dlaczego ktoś krzywdzi  dobrą, pracowitą, uczciwą dziewczynę? Bo może. Bo jest dobra, pracowita i uczciwa.

Upłynęły kolejne lata i nawet odważyłam się myśleć, że może znów obydwie będziemy mieć czas na plotki, śmiechy, radości i smutki.

A teraz umarła. Nie miałam w życiu wielu przyjaciółek. Nie miałam w życiu wielu osób, które zawsze były po mojej stronie.  Tak się czuję jakby mi znów siostra umarła. Siostro moja, Asiu kochana tam w niebie zaopiekuj się  Agatką.

Wiem, że jesteś tam, i wiem, że już nie mogę do Ciebie zadzwonić. A kiedy mogłam, to nie dzwoniłam.