zimni ogrodnicy

 Zimni Ogrodnicy -  te kilka dni aż do 15 maja jest zimno i pada deszcz. O chodzeniu boso po trawie nie ma mowy, nawet Mikuliny nie da się wyciągnąć z domu. Wychodzi tylko na chwilkę i z powrotem dobija się do drzwi. Włączyłam ogrzewanie, w domu było 16 stopni. 

Byłam na konsultacji w szpitalu uniwersyteckim. Pisałam o tym na fb. Tam piszę prawie codziennie między innymi dlatego, że tu się zawsze trafi jakaś zakompleksiona bieda umysłowa i cieszy się gdy nie wiedzie mi się najlepiej. Kiedyś czytałam o osobie, która ma sposób na poprawienie sobie humoru - idzie do sklepu i wszczyna kłótnie z obsługą. Tu jest podobnie - wchodzi anonim i wypisuje jadowite uwagi. I co, potem chodzi radosny i szczęśliwy cały dzień? Na fb jednak jest jaka-taka weryfikacja i tam już nie jest tak łatwo.  

O tym szpitalu napiszę. Bo ja tam jeżdżę ze swoim guzem ale tak szczerze mówiąc to ja się nim tak bardzo nie przejmuję bo jest już oswojony i wiem, że może mnie zabić a ja jego nie, więc dobrego rozwiązania nie ma. Ogarniam życie ale bez szału. Patrzę tam na innych pacjentów, nikt nie ma łatwo ale mam wrażenie, że dla niektórych choroba to wyróżnienie. Licytują się opowiadając o swoich dolegliwościach a ja mam ochotę roześmiać się na cały korytarz i powiedzieć, że przecież i tak wszyscy umrzemy. Nawet te zdrowe ale udręczone osoby towarzyszące chorym. Uwierzcie mi, czasem opiekunka wygląda gorzej od pacjenta.  

Lekarze każą mi się uśmiechać nie dlatego, że ma być radośnie. Sprawdzają czy ten opadający kącik ust to porażenie czy grymas zgorzknienia. Dobrze że kłów jadowych nie sprawdzają.   Tam są lekarki wyglądające na 12 albo 13 lat, dobrze że mają do pomocy dorosłe pielęgniarki. Klarka przestań wypisywać bzdury. 

Dojazd do szpitala zajmuje mi niecałą godzinę, nie jest to dużo ale i tak należy zarezerwować sobie pół dnia. Na parkingach rejestracje z całej Polski. Nie tylko pacjentów, lekarzy również. Mój lekarz przyjeżdża raz w tygodniu z Gliwic. 

No i taka jest moja codzienność. Każdą aktywność okupuję gorszym samopoczuciem ale co z tego. Nikt mi nie obiecywał spełnienia marzeń, łapię więc małe codzienne radości. 

Przesyłam pozdrowienia - Klarka