Czar Rabki i inne zdarzenia (zderzenia)

 

Jestem cierpliwa. Wytrzymuję i nic nie mówię w sytuacjach, gdzie warto by było kimś potrząsnąć. Albo kopnąć w dupę. Tak, zdanie wcześniej chwalisz się cierpliwością.

Dziś był dzień gorący i duszny, poszłam na spacer po śniadaniu ale o jedenastej poczułam, że muszę odpocząć i napić się wody bo zemdleję. Przypomniałam sobie, że niedaleko jest duży sklep, tam powinna być klimatyzacja i tam najszybciej się ochłodzę. Duży nieduży, klimatyzacja jest, przejścia między stoiskami całkiem przyzwoite. Spaceruję. Wybieram wodę i jogurt na kolację. I nagle na stoisku z owocami widzę dwie czy trzy kuracjuszki. Kuracjuszki od Rabczanek odróżniam bez pudła. Te pierwsze ubierają się w za małe bluzeczki i spodnie 3/4, mają przeważnie zrobione paznokcie i ufarbowane włosy, noszą sportowe buty i spacerują po dwie albo po trzy. Do mniej więcej jedenastej rano żadnej kuracjuszki nie uświadczysz na mieście bo mają zabiegi.  Wiek 70+.

A te stały, a raczej schylały się nad czymś. Zaciekawiona podeszłam. Nosz kurwamać co za wstrętne babsztyle! Grzebały pazurami w koszykach z truskawkami i wybierały co ładniejsze. Wokół poniewierały się owoce, koszyki były postawione byle jak na pomidorach, na cebuli, gdzie popadnie.

Miałam huknąć ale nie huknęłam bo od tego jest obsługa. Niech france grzebią jak mogą. Jak by nie mogły to by nie grzebały.

Wieczorem poszłam posłuchać koncertu. Przez gópiguza siedzę na zewnątrz, gdzie nie ma nagłośnienia, bardziej zależało mi na obejrzeniu kostiumów uczestników, to był koncert piosenek Fogga. Siadałam więc koło fontanny i robiłam zdjęcia, ale wkrótce zrobiło się tłoczno i obok mnie usiadły kuracjuszki. Mówiły sobie wzajemnie komplementy – jak ładnie wyglądają, i zgadywały, z którego są rocznika, i takie były dla siebie miłe. A ja słuchałam jednym uchem bo drugie mam zniszczone, ale panie siedziały po mojej prawej zdrowej stronie, nie krępowały się zupełnie i gadały jakby mnie nie było.

Alejką szły panie w sukniach z epoki, w perłach, w bucikach zapinanych na ozdobne sprzączki. Szły pod rękę z panami we frakach, w cylindrach. Przekapitalny pomysł z tym projektem, brawo Rabka.

Szedł też zwyczajnie ubrany pan, w szortach i w sportowych butach. Prowadził za rękę kobietę w średnim wieku, pani miała trochę porażoną buzię i kolebała się podobnie jak ja. Musiała mieć jakieś poważne neurologiczne problemy, to było od razu widać.

Kiedy przeszli, kuracjuszki z ławki skomentowały – to od nas, widuję ich na stołówce. Zobacz, on jeszcze całkiem facet, tyle że ma brzuch,  a ona taka do niczego. Nie taka stara bo widziałam pesel, jeszcze nie emerytka. I dalej popłynęły z ocenianiem wyglądu tej pani.

Uwierzcie, ścisnęło mnie w gardle i łzy mi same popłynęły.

Mnie pewnie też tak ludzie oceniają.

Ale zaraz mi przeszło, wstałam i poszłam, ale myślałam o tym całą drogę. Myślałam – czemu nie złapałam jednej i drugiej za paskudne łby i nie trzasnęłam nimi o siebie.