taki rozum jak matka

 

Za Magdą chodził taki chłopak z sąsiedniej wsi. Za nią chodził a z ojcem i jej bratem pił. Magda go nie chciała. Ojciec był o to zły i mówił – taki rozum jak matka. Nie znaczy to, że matka była głupia, nie. Matka dawno temu podzieliła dom na pół i ojca na swoją połowę nie wpuszczała.  Ojciec stale deklarował miłość po grób ale wcale nie był ani dobrym mężem, ani dobrym ojcem. 

O Magdzie mówił, jest darmozjadem i powinna wyjść za mąż za kogokolwiek kto ją zechce za żonę. 

Ten chłopak naprawdę był zakochany, chodził za nią ze dwa lata ale co z tego. Nie chciała go.  Mówiła mu o tym wiele razy ale on jej nie słuchał. Pytał dlaczego. Nawet płakał czasem. Ona nie chciała go upokorzyć ale też nie chciała dawać mu nadziei. On nie miał nic, mieszkał z matką, pił, nie wiadomo z czego żył. Czasem pracował a częściej nie.

Wreszcie przyniósł jej pierścionek. Drogi. Powiedziała mu, że nie chce pierścionka i nie chce go widzieć. Płakał i mówił to co zawsze – nie odejdę od ciebie, nie pokochasz innego, daj nam czas. 

Jak ty nie wyjdziesz z tego domu to ja wyjadę – powiedziała i trzasnęła drzwiami.

Nocowała u koleżanki. Wróciła rano do domu i na kuchennym blacie zobaczyła pierścionek. Drogi. Westchnęła, włożyła go do torebki i od razu pojechała do matki chłopaka, aby go zwrócić. Ja go nie chcę – powiedziała. Przywiozłam, bo może zgubić albo przepić, a to jest droga rzecz. A ja go nie chcę.

Magda wyjechała i dopiero wtedy poczuła się wolna. Po kilku latach wyszła za mąż za Wojtka. Jak się poznali? W pracy. Magda była bardzo zakochana, dla Wojtka mogła zrobić wszystko i robiła, o sobie nie pamiętając. Kiedy po latach pytam ją, czy jest szczęśliwa, odpowiada, że nie jest nieszczęśliwa. 

To tak samo jak jej pierwszy chłopak – ustatkował się i ożenił, i nie jest nieszczęśliwy.