sobota, 23 sierpnia 2014

po sąsiedzku

Był rok 1988, niezwykle lekka zima. Na Trzech Króli wprowadziliśmy się do naszego domu, w którym mieszkamy do dziś. Ale nie o nim dziś będzie.
Nie znałam tej miejscowości, nie znałam ani jednego człowieka, który tu mieszka. Nie wiedziałam, gdzie jest ośrodek zdrowia, szkoła, urząd gminy i kościół. Tak się domu nie kupuje, wiem, ale ja o tym nie decydowałam.
Smród, odrażający smród poczułam już w autobusie na pętli. Nie jeździł wówczas autobus MPK, tylko PKS. Teraz już nawet nie ma śladu po dworcu na wiadukcie, skąd odjeżdżał. 
Jeszcze nie wiedziałam, co tak cuchnie. Była bezśnieżna zima. Kraków kończył się wówczas tuż za motelem „Krak”, jechałam tym autobusem i widziałam potwornie brzydki teren. Byle jakie domy z pustaków,  przed domami łaziły kury.
Minęliśmy maleńki, drewniany kościółek, zjechaliśmy w dół i po chwili smród stał się nie do wytrzymania. Zrobiło mi się niedobrze,  dojechaliśmy na miejsce.
Ten odór towarzyszył nam przez kilka następnych lat. Pochodził z dworu, a raczej z gospodarstwa rolnego, które na terenie dworu prowadziło tucz trzody chlewnej. W dworze mieściło się kilka mieszkań i biura, w pozostałych budynkach chlewnie.
Zawsze zastanawiałam się, kto tam mieszkał wcześniej, jak wyglądał ten dworek przed wojną. Jeśli Was również to ciekawi, można poczytać tutaj klik
Konopkowie mieszkali tam prawie sto lat. Komuniści zdewastowali i zrujnowali nie tylko budynki, zniszczyli również rozległy, piękny park.
Stałam się  świadkiem odbudowy dworu. Z roku na rok piękniał. Czasem przez wieś przejeżdża kolumna eskortowana przez policję, czasem na chodniku stoją policjanci, strzegący obiektu. To znak, że na konferencji jest ktoś bardzo ważny.
Ale bywa i tak, że nie mam internetu, wówczas biorę laptop i idę do dworskiej kawiarni, zamawiam kawę i korzystam z ich sieci bez ograniczeń. Tam również Kiciulek namiętnie poluje na wiewiórki.

Dziś pozwoliłam sobie na spacer po dworskim parku. Nie umiem robić zdjęć, ale czyż nie jest piękny?




tabliczki z opisem roślin








tu mieszka właściciel

może nie każdy wie, że zdjęcie powiększy się, gdy na nim kliknąć



33 komentarze:

  1. Piękny, lubię takie stare domy i ten klimat spokoju i relaksu :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Zielono mi!
    Tam jest bardzo ładnie :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Nawet nie odwazylismy sie tam wejsc...myslalam ze to teren prywatny i jak wejdziemy to nas ci z dworu psami poszczuja...::))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. bardzo Cię przepraszam, że nie poszłam z Wami, myślałam, że sobie pospacerujecie po tych alejkach i odpoczniecie od nas, no patrz, jak się nie dogadaliśmy

      Usuń
    2. Mysmy sobie odpoczeli spacerujac po polach:)i
      A nastepnym razem zaczniemy od wizyty w parku:)

      Usuń
  4. Piękny. Zawsze się zachwycałam dworami. Są takie klimatyczne...

    OdpowiedzUsuń
  5. piękny, taki zielony, idealny do spacerów i odpoczynku. Nawet masz "rezerwową" huśtawkę :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Piękny:-)
    Jakoś mam wrażenie że to rzeczywiście jest Twoje miejsce. Nawet w tym pięknym dworze nie byłoby Ci chyba lepiej.

    OdpowiedzUsuń
  7. Piękne miejsce.W okolicy mam dwa zdewastowane dworki.W jednym są mieszkania,o drugim zapomniała właścicielka,śliczny nieduży,serce boli gdy się patrzy jak niszczeją.

    OdpowiedzUsuń
  8. Po pierwsze, poprzedni post zadna miara i na zadnym sprzecie(telefon, tablet inne komputery)nie chce sie wyswietlic u mnie :(

    Dworki...Nie wie, czemu wlascicieli i ich majatki spotkala taka kara.
    A Twoj piekny jest:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. to nie kara, to grabież.
      poprzedni post skasowałam

      Usuń
  9. Wniosek jest prosty - aby coś było piękne to na początku musi być smród !!!!!.
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  10. Ale te zdjęcia są piękne! My się kiedyś z Milą do ciebie wprosimy i nam pokażesz, dobrze? :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. z radością:)
      Asiu, to nie zdjęcia, to tam jest tak pięknie

      Usuń
  11. Zdjęcia oddają urok tego miejsca, sama bym tam poszła na spacer :)
    Ślicznie, jak dobrze, że dworek został odbudowany. Mam nadzieję, że nie ma już tego smrodu ...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. pachną kwiaty, świeżo skoszony trawnik, jest po prostu sielankowo-dworkowo

      Usuń
  12. piękny dworek i park zadbany co ogromnie cieszy bo dosyć się za komuny zmarnowało!!
    bardzo przyjemnych masz sąsiadów Klarko))

    OdpowiedzUsuń
  13. Miło wspominam tą huśtawkę :-)

    OdpowiedzUsuń
  14. Miło miec takie sąsiedztwo- myślę o tym obecnym a nie o tym hodowlanym. Zastanawiam się dlaczego tuczarnia świń tak piekielnie musi śmierdziec - gdy kiedyś przejeżdżałam obok takowej w okolicy Świecia też myślałam, że padnę. Ale kiedyś byłam w bardzo dużym gospodarstwie, gdzie było tych świnek od metra, ale wszystkie były czyściutkie i na podwórku nie było fetoru. Mało tego - po oborze spacerowałam w szpilkach i gdyby nie widok krów pewnie nie nazwałabym tego oborą. Ale to było w poznańskim. Poza tym w domu wszystko się błyszczało i lśniło. Ale we wsiach
    podwarszawskich to strach wejśc na podwórko w czymś innym niż kalosze a krowy i świnki brudne jak nieboskie stworzenia.
    Miłego, ;)
    P.S.
    Kto Ci wmawia, że nie potrafisz fotografowac?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. teraz są nowoczesne chlewnie z odpowiednio zaprojektowaną kanalizacją, wtedy gnojowica wylewana była na pola a na terenie wsi nie było kanalizacji, ścieki płynęły rowami, zgroza.
      wiele osób mówiło mi, że nie umiem robić zdjęć, dlatego np nigdy nie biorę udziału w konkursach blogowych, gdy trzeba wysłać zdjęcie

      Usuń
    2. Tam, gdzie mieszkam (okolice Złotoryi) jest duża hodowla świń i gnojówka wylewana jest jako nawóz na pola. Smród niemiłosierny, a właściciel nazywa się... KONOPKA :-)
      Pozdrawiam

      Usuń
  15. Bardzo piękny.......znam wiele zdewastowanych przez PRL dworków, niektóre nie podniosły się z ruiny, inne, jak ten też odrestaurowano. Oby takich więcej.....

    OdpowiedzUsuń
  16. Na szczęście coraz więcej takich obiektów znajduje zamożnych i mądrych właścicieli! Niestety, moja (z naprzeciwka) warownia krzyżacka z XIV wieku nadal niszczeje...

    OdpowiedzUsuń
  17. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  18. Bardzo się cieszę Klarko widząc że komuś udaje się uratować kolejne stare domostwo i są inni , którzy mogą z tego skorzystać. Cieszę się a jednocześnie smutek mnie dławi, bo moja rodzina takiego szczęścia nie miała i mieć nie może. Był sobie przed 1945 rokiem mały przytulny dworek w majątku Wólka Pracka pod Warszawą.Był park i ogród i sad i ule i łąki i staw i pola, stajnie, kuźnia i las. Były sobie właściwie trzy rodziny skupione wokół tego miejsca pod wodzą brata mojej prababki dr Władysława Palmirskiego, prekursora bakteriologii w Polsce. Dobry doktor zmarł, a majątek zgodnie z testamentem przejęła czwórka siostrzanych dzieci. I przyszedł dzień październikowy 1945 roku, kiedy do folwarku zjechała komisja - przedstawiciele nowej władzy i jedną kartką wydarta z zeszytu w kratkę zapisaną niewyraźnie na maszynie odebrali nam wszystko, 165 ha ziemi, i zabudowania. Można było zabrać tyle ile zmieściło się na wóz. I hajda w świat, bo gdzie mają się podziać ludzie wygnani ze swojej siedziby?
    Potem rozparcelowali ziemię - w połowie dali nowym właścicielom, a na połowie powstał PGR Wólka Pracka, las upaństwowili. Obrócili w ruinę dwór, a ziemię w perzynę. Właśnie szykują PGR na sprzedaż.
    Ja jestem trzecim pokoleniem pozbawionym rodzinnego majątku. A wiesz Klarko co jest najsmutniejsze? To, że Dekret o reformie rolnej z 1944 roku obowiązuje do dziś, i że jeśli zabrany majątek miał powyżej 100 ha, to i dziś wszytko jak najbardziej jest zgodne z prawem. Wczoraj zgłosiłam w Sądzie swoje uczestnictwo do postępowania o zasiedzenie lasu przez Nadleśnictwo Chojnów. Wiem, że nic nie wskóram, to właściwie pewne - zasiedzą zgodnie z obowiązującym prawem. Właśnie się wybieram do Wólki Prackiej, żeby nabrać trochę ziemi do lnianego woreczka, niech chociażby tak przechodzi ta ziemia na następne pokolenia w naszej rodzinie. A nam tylko przedwojenne zdjęcia i smutek pozostaje...


    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. bardzo Ci współczuję, tutaj już raz była dość duża dyskusja na ten temat z okazji notki o majątku w Krzeszowicach, ja wówczas napisałam, że nie rozumiem, jak można wyrzucić kogoś z domu, pozbawiając go dorobku życia, często był to dorobek wielu pokoleń. I z drugiej strony - jak można było wyciągać rękę po cudze - zamieszkać w czyimś domu, przywłaszczyć pole, las, sad. Dla mnie to kradzież.

      Usuń
    2. dzięki Klarko.
      A wiesz, ja rozumiem ludzi, wcześniej bez ziemi, albo małorolnych, którzy przyjęli ziemię z nadania państwa. To był walec historii - jednych wyrzucił, (to znaczy nas), a drugim dał -role się odwróciły. W majątku Wólka Pracka od pokoleń rodziły się dzieci chłopów, którzy tam żyli i pracowali. Majątek ten został kupiony przez brata mojej babki dopiero w pierwszych latach XX wieku, był to dorobek życia i prawie pół wieku włożonej w tę ziemię pracy i pieniędzy. Nie znam poprzednich właścicieli. Doktor i jego żona Julia to byli światli, dobrzy ludzie - uczyli dzieci z czworaków, leczyli ich mieszkańców. W końcu taki kiedyś był świat, że majętni ludzie zatrudniali do pracy biedniejszych zapewniając możliwość utrzymania rodziny - a czy dziś tak też nie jest w sektorze prywatnym i nie tylko. Jedyną dla mnie pociechą jest to, że w większej mierze nadania (akt własności ziemi) otrzymali ci właśnie mieszkańcy czworaków. teraz mieszka tam też już trzecie pokolenie, albo obcy ludzie, którzy kupili od nich kawałki ziemi. Czytałam właśnie ogłoszenie "działkę 2300m w Wólce Prackiej sprzedam - 350tys.". Na kupno mnie nie stać, niestety.
      Bardzo mi jest żal wyrzuconych moich krewnych, bo to dla nich była tragedia, ale też taka która dotknęła wiele polskich rodzin.
      Nie mogę jednak pogodzić się z tym, że nasze państwo nie chce, choć w jakimś stopniu zadość uczynić spadkobiercom właścicieli, oddając np. kawałek ziemi PGR-u, żebyśmy mogli tam fizycznie powrócić. Nie oddadzą jednak ani metra, bo pieniędzmi ze sprzedaży przez Agencję Minia Rolnego będą łatać swoje dziury budżetowe. Dla mnie przykre jest poczucie zupełnej bezsilności w tej naszej sytuacji. Ale cóż, takie mamy prawo...bo wciąż obowiązuje dekret o reformie rolnej z 1944 roku.
      Serdecznie Cię pozdrawiam, B.B

      Usuń
  19. Krzywda trudna do wyobrażenia, tym bardziej, że często te pałace i dworki potem popadały w ruinę, na co musieli patrzeć ich poprzedni właściciele.

    OdpowiedzUsuń
  20. Jaka znowu lekka? Zamarzałem na poligonie w Muszakach i jeno jakem po rezerwistów pod Wawel zjechał, tom myślił, żem na jakiej Majorce... Nim przyszło w trzydziestostopniowe mrozy wrócić...
    Kłaniam nisko:)

    OdpowiedzUsuń
  21. Ja również przeprowadziłem się w całkowicie obcy mi teren. Ludzi poznaje się szybko. A minusy zamieszkania jeszcze szybciej. Kto by się tym jednak przejmował.Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń

Twój komentarz